kış...

an itibariyle hayat üzerine söylenmiş saçmalıkların hiçbirine inanasım gelmiyor. 'çok fazla istersen, olur' ya da 'hiçbir şeyi çok fazla istemeyeceksin. beklentilerin artarak büyüyeceği için hep mutsuz olursun' gibi. düşünüp de içinden çıkamayacağın şeyler bunlar, tanrının varlığını sorgulamak gibi. senin iraden dışında gelişen şeyleri düşün bi şu hayattaki... başarabileceklerinin yanında ne kadar da büyük bir paydayı oluşturuyorlar, görmüyor musun? yarın başına nelerin geleceği bile belirsizken -hele ki Türkiye'de- bu tip felsefelerle kendini kandırmanın mantığı nedir? olabilitesi varsa bir isteğinin bunun üstüne yoğunlaşıp sonuna kadar savaşırsın ama imkansızlıklar üzerine bir hayat kurmak fena. büyük hedefler her zaman için iyidir, insanı diri tutar ama ya bütün çabalarının sonunda elinde kocaman bir sıfırla ertesi güne uyanırsan?
tüm bunların dışında, mücadele etmeye her şeyimle hazırken, ortada yapabileceğim bir şeyin olmaması biraz üzücü. olsun yine de, soğuğun iliklerime kadar işlediği şu günlerde içimi ısıtan bir şeylerin olması güzel...